3

Sen güneşsin, ışık olansın, ışıklar saçan, bir görünüp bir kaybolan, geceye ve gündüze anlam katan, varlığın da yokluğun da bir başka yeryüzünde, kimi ışığının görünmediği anları sever kendince, övgüler düzer görünmezliğine, kimi parlak sarı ışıltılar saçtığın anları yakın bulur kendine; belki de en güzeli bu batmaya, yatmaya giderken ki naif halin, ağaçlar pijamanın çizgisi oluvermiş ve sen de onu giyip bir uykuya hazırlanıyorsun gibi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir